Bij de verklaring van Nashville
 
Al een paar jaar neemt een groep 5-VWO leerlingen van Pius X in Bladel afscheid van het vak ‘Levensbeschouwing’ in het Witte kerkje aldaar ergens in juni. De bijeenkomst wordt mee voorbereid door de docente maar grotendeels door de leerlingen zelf ingevuld rond de vragen ‘wat laat je hier achter?’ en ‘wat neem je mee van deze jaren?’ Sommigen maken muziek, anderen schrijven een gedicht of tonen een filmpje dat voor hen de balans opmaakt. Het verschilt per jaar en per groep of de bijdragen aan de oppervlakte blijven of juist zeer persoonlijk en diepgaand worden. Het is telkens hoe dan ook indrukwekkend en ontroerend om deze jonge mensen hun leven te zien en horen beschouwen.
De laatste keer, afgelopen zomer, trof me in het bijzonder het verhaal van een meisje dat vertelde hoe ze tijdens haar schooljaren op Pius X uit de kast was gekomen. Zeer geëmotioneerd beschreef ze hoe moeilijk het voor haar was geweest om te ontdekken dat ze misschien wel anders was dan alle anderen. Dat wil je niet als je 12 of 13 bent. Dan wil je vooral net zo zijn als de rest. Ze had geprobeerd het te negeren, maar het bleek onontkoombaar, ze moest zichzelf wel toegeven dat ze waarschijnlijk lesbisch was. Anders dan de rest, en dat voor altijd, er niet bij horen, niet echt. Toen ze een paar jaar later verliefd werd op een meisje was het niet meer te ontkennen. Heel veel verdriet had ze gehad. En dat had ze nog. In tranen vertelde ze dat ze schatten van ouders had, die haar helemaal accepteerden en van haar hielden zoals ze was. En ook haar vriendinnen en vrienden hadden hartverwarmend gereageerd toen ze uit de kast kwam het afgelopen jaar. Pius X is gelukkig een open en tolerante omgeving. Maar jezelf accepteren en aanvaarden dat je anders bent dan de meeste mensen, dat was het moeilijkste. Zover was ze nog niet.
Ik moest aan dit meisje denken toen ik hoorde over de verklaring van Nashville.
Wat een onbarmhartige en keiharde liefdeloze daad. Weten deze mannenbroeders wel wat ze hiermee aanrichten? Ik vrees van niet.
Onlangs las ik een uitgebreid interview met Margriet van der Linden, TV presentator. Zij reageerde toen op de hufterige uitspraken van Johan Derksen, die met name homofiele voetballers wegzette als aanstellers als ze moeite hadden uit de kast te komen in de machocultuur die voetbal is. En ook transgenders werden in zijn borrelpraatprogramma onderwerp van grove grappen, ‘moet kunnen toch?’ Margriet van der Linden is opgegroeid in een streng orthodox christelijk gezin waar over homoseksualiteit en transgender gedacht werd als in de verklaring van Nashville. Ik vond het schokkend om te lezen hoezeer zij jarenlang heeft geworsteld met haar lesbische gevoelens. Hoe dat niet mocht van God, van de kerk, van haar ouders.
 
Acht jaar lang duurde haar ‘coming out’ en acht jaar lang ging ze door een hel en eigenlijk is het een wonder dat ze het lef heeft gehad om toch te durven zijn wie ze is.
Het kostte haar de band met haar ouders. Die spreekt ze niet meer. En ze begrijpt (!) dat ze in hun ogen verloren is.
Gelukkig herkent de grote meerderheid van de PKN leden zich niet in de verklaring van Nashville, integendeel. Ook bij ons in zowel Bladel als Valkenswaard zijn mensen van alle kleuren van de regenboog van harte welkom en lid van onze kerkgemeenschap. Maar naar buiten toe is dit pamflet  helaas opnieuw een deuk in het imago van ‘de kerk’ in het algemeen.
 
Hieronder een korte uiteenzetting over bijbel en homoseksualiteit ( naar een artikel van Esther van der Panne in Open Deur in 2003)
 
‘God schiep de mens als man en vrouw’; ‘Sodom ging aan de zonde van de homoseksualiteit ten onder’; Paulus was ertegen.’ Gelovigen die moeite hebben met homoseksualiteit of transgender beroepen zich vaak op  bijbelteksten. ‘Kijk maar, daar staat het! En wie belijdt dat de bijbel Gods Woord is kan dat toch niet zomaar naast zich neerleggen?’
Anderen brengen daar tegenin dat de bijbel is ontstaan in een tijd en een cultuur die heel anders is dan de onze. De gewoonten en regels van toen kunnen we niet zomaar in onze tijd toegepast worden. En is het niet in de geest van de bijbel om liefdevolle en gelijkwaardige verhoudingen tussen mensen het belangrijkst te vinden, los van de seksuele aard daarvan? Bovendien is het de vraag of die bijbelteksten die altijd weer aangehaald worden als het over homoseksualiteit gaat, ook echt dáárover gaan.
 
Paulus
Paulus heeft het in een van zijn brieven over ‘mannen die ontucht plegen met mannen’ ( Romeinen 1:27) Gaat het hier wel om mannen die van mannen houden? Het gaat waarschijnlijk om korte seksuele contacten tussen mannen en jongens. In de Grieks-Romeinse cultuur werden jongens aan het begin van hun puberteit ingewijd in de wereld van de volwassenen (en de seksualiteit) door een oudere, meestal heteroseksuele, man. De volwassene had daarbij altijd een overheersende rol, de jongens moesten alles passief ondergaan. Paulus heeft kritiek op dit soort ongelijkwaardige seksuele relaties. Ook was voor Paulus homoseksualiteit verbonden met prostitutie in de (heidense) tempels.
 
Sodom
Een poel des verderfs was de stad Sodom. De stad werd dan ook verwoest. In genesis 19 wordt verteld hoe twee reizigers die in het huis van Lot overnachten, verkracht worden door de mannen van Sodom. Sommigen concluderen dan: vanwege homoseksuele praktijken werd Sodom veroordeeld. Er is een andere uitleg: de zonde is hier het schenden van het gastrecht, vreemdelingenhaat, gewelddadigheid die in dit geval seksueel van aard is. Het gaat hier niet speciaal om homoseksualiteit: op andere plaatsen in het Oude Testament waar de zonde van Sodom genoemd wordt, gaat het om onrecht, schending van de rechten van de zwakken, trots en hoogmoed tegenover God.
 
Trouw en ..
‘Want waar u gaat zal ik gaan, waar u slaapt zal ik slapen, uw volk is mijn volk en uw God is mijn God. Waar u sterft zal ik sterven, en daar zal ik begraven worden.’ Zei Adam dit tegen Eva? Nee, dit zei Ruth tegen haar schoonmoeder Naomi. Ruth klemde zich aan Naomi vast. Met hetzelfde woord waarmee in het boek Genesis gezegd wordt dat een man zijn vrouw zal aankleven. ‘Het kan kennelijk niet alleen tussen man en vrouw “kleven”, maar ook tussen twee vrouwen.’ zegt Saskia de Jong (in: honderd vragen over homoseksualiteit en kerk).
Zo wordt ook verteld dat David en Jonathan van elkaar hielden; ‘Jonathan sloot een verbond met David, omdat hij hem liefhad als zichzelf.’ Als Jonathan gesneuveld is, zingt David: ‘Zwaar drukt mij jouw dood, broeder Jonathan; jij was mij zeer lief; jouw liefde verrukte mij meer dan de liefde van vrouwen.’
 
Wat Ruth en Naomi, Jonathan en David precies voor elkaar voelden en met elkaar deelden, en hoe wij hun verbintenis nu zouden noemen – dat weet ik niet zeker, ik kan het hoogstens vermoeden. Wat ik wel weet : Liefde, vriendschap, hartstocht en mensen bestaan in vele prachtige vormen. Allen door God gewild.
 
Marie-Jantien Kreeft