Home | Kerkdiensten | Combinatie De Kempen | Actueel | Kerkblad | Activiteiten | pagina terug




OVERWEGING door Lieuwe T. Wijbenga
oktober 2019

Opoffering
 
Ik heb de afgelopen weken bij mijn verkenning door Brabant vele oorlogsgraven gezien en bezocht. Soms zijn het kleine begraafplaatsen waar 100 soldaten liggen. Soms zijn het hele grote met meer dan 30.000 gesneuvelden. Ik bezoek vaker militaire begraafplaatsen en ben altijd zeer onder de indruk als ik de namen en leeftijden van deze mannen (en soms nog jonge jongens) lees. Vorig jaar was ik op vakantie in Hellendoorn. Vlakbij het dorp Holten is een Canadese oorlogsbegraafplaats. Hier liggen soldaten begraven die tijdens de Tweede Wereldoorlog in en om Nederland zijn gesneuveld. Ook op deze begraafplaats (waar bijna 1400 soldaten liggen) werd ik weer stil. In een boek konden mensen die een bezoek brachten hun naam schrijven en een opmerking plaatsen. Ik bladerde door dit boek en werd getroffen door een opmerking die iemand geschreven had: ‘door jullie opoffering zijn wij vrij’.
Waarom deze tekst mij op dat moment raakte kon ik eerst niet verklaren. Toen ik er over ging nadenken deed mij dit denken aan het lijden en sterven van Jezus. Maar meer nog hield het mij bezig vanwege het woord opoffering. Jezelf wegcijferen. Soms is het leven van een ander je zo dierbaar, dat je je eigen leven daarvoor wilt opgeven. Dat is nogal wat.
 
Toch zijn er veel voorbeelden te noemen waarin mensen dit doen. Partners of kinderen van mensen die ernstig ziek zijn. Mensen die zich helemaal wegcijferen om voor hun man, vrouw, vader of moeder te zorgen. Soms zo intensief dat ze zelf helemaal geen leven meer hebben. Als je dan vraagt: waarom doe je dit? Dan krijg je vaak als antwoord: “daar denk ik niet over na, dit moet gewoon, dit doe je gewoon”.
Helaas zijn er voorbeelden waarin mantelzorgers er aan onderdoor gaan. Er is altijd een grens of een limiet aan wat je kunt doen. Als je over die grens gaat, dan kun je zelf ook niks meer. Het blijft een vreselijk dilemma. Je wilt helpen, maar je moet ook de kracht en mogelijkheden hebben om dat te doen. Moeten we niet evengoed voor onze naaste zorgen als voor onszelf?
 
Ik kwam op internet de volgende tekst tegen:
Opoffering ligt dicht tegen zelfverloochening aan. Dat heeft volgens de Bijbel te maken met een toewijding, om je vrijmoedig te kunnen inzetten voor het welzijn van de ander. Het is de liefde die God bedoelt wanneer hij ons opdraagt onze naaste lief te hebben als onszelf. Maar waarom voelt dat zo lastig? Het lijkt erop alsof we zelfverloochening vaak associëren met een plicht, iets dat moet. Het moet van onszelf of je denkt dat het van iemand anders moet.
 
Maar het grootste knelpunt ligt in de kern van ons mens zijn: de ik – gerichtheid van onze persoonlijkheden. Dit is een spannend thema. Want het gevaar is dat je vergeet dat je ook van jezelf moet houden.
Hoe verhoudt zorgen voor een ander, jezelf opofferen, zich met zorgen voor jezelf?
Jezus heeft ons het grootste voorbeeld gegeven. Jezus heeft de gestalte van een dienstknecht aangenomen, hij heeft zich vernederd tot in de dood. Hij had daarbij zijn eigen eer niet voor ogen, maar de eer van ons mensen. Hij achtte de mens belangrijker dan zijn eigen status.
 
Het dilemma over jezelf opofferen lezen we hierin terug. We willen voor de ander zorgen, maar we moeten ook voor onszelf zorgen. Het blijft een moeilijk vraagstuk, en een duidelijk antwoord is er niet. Ik denk dat we altijd goed moeten blijven luisteren naar ons lichaam en onze geest. Als we dat doen, dan hebben we mijns inziens de meeste kans ook voor de ander iets te kunnen en blijven betekenen. Ik ben ervan overtuigd dat welke keuze je daarin ook maakt, God altijd met je mee zal blijven gaan.
 

                       






Als u nog eens meditaties uit oudere jaren wilt lezen, vindt u hieronder een overzicht:

Kreeft
Dekker Borger
de Vries
Wijbenga
Van Andel
Van de Bunt Verschoor
Van Steenis Top Westra